کتابخانه عمومی مشارکتی گنجینه نور

به گزارش ایمنا، در این جشن، ایرانیان به لایروبی و پاکسازی رودخانه ها، کاریزها و چشمه ها می پردازند. این جشن همراه با پاشیدن عطر و گلاب به روی و اطراف رودخانه ها همراه است که نمایانگر توجه اقوام ایرانی به زیبایی و سلامت محیط زیست است.
خط سیر زندگی مدنی انسان، نشان می دهد که در مرحله آغازین زندگی اجتماعی، انسان به دام وابسته بود و به ییلاق و قشلاق می پرداخت و گذر از این مرحله با زندگی یکجانشینی توام شد و در اساطیر ایرانی هوشنگ پیشدادی، اولین مهندس تاریخ اسطوره ای، نماد این تحول است. زندگی یکجانشینی وابستگی کاملی با کشاورزی داشت و آب لازمه کشاورزی بوده و هست، از این رو، مردم در نوزدهم اسفند ماه جشن "نوروز رودها" را برگزار می کردند و به لایروبی رودها، پاکسازی و مرمت مسیرهای آب(رودها، قنات و جوی ها) می پرداختند و به گفته ابوریحان بیرونی "در آب های جاری عطر و گلاب می ریختند" و با این کار سمبلیک، آرزوی آب فراوان و گوارا و محصولاتی پربرکت را از خداوند استمداد می کردند.

امروزه اما دگرگونی عجیبی رخ داده و نسل امروز متفاوت با گذشتگان خود رفتار می کنند و  ارزشی برای طبیعت قائل نیستند و برای نابودی آن تلاش بسیار می کنند! به هر کجا که می رویم از رودها گرفته تا دشت و کوه و دریا و جنگل و بیابان و ... می بینیم که همه جا را آلوده کرده اند و طبیعت زیبا را زشت و نابود کرده اند. گذشتگان گل به رودها هدیه می کردند و مواد خوشبو در آب می ریختند و امروزه مردم بطری آب و نوشابه و کیسه آشغال به جای گل و کارخانه ها مواد سمی به جای مواد خوشبو به رودخانه ها هدیه می کنند! ما از گذشتگان بابت رفتارهای شایسته شان به نیکی یاد می کنیم ولی نسل فردا از ما چگونه یاد خواهند کرد؟!